يک روز پنجشنبه در منزل از طريق راديو معارف به سخنراني حجة الاسلام هاشمي نژاد گوش مي کردم.

ايشان حديث امام سجاد (عليه السلام) را نقل مي کرد که من به 5 دليل کودکان را دوست دارم، يکي از دلائل حضرت اين بود که کودکان براي فردا چيزي ذخيره نمي کنند ... در ادامه ايشان حديث را شرح مي داد که آدم بايد در زندگي به خدا توکل کند، چه آدم هاي پولداري بودند که به خاطر نگراني از آينده شان و مبتلا شدن به فقر، ثروت ها اندوختند و آنگاه جنازه شان روزها روي زمين ماند و بوي گند گرفت و ثروتشان به کارشان نيامد... سپس قضيه عارفي را نقل کردند که در کوه و غار زندگي مي کرد، از او پرسيدند چرا منزل و بساط زندگي براي خود اختيار نمي کني؟ گفت از طريق يکي از انبياء خبر رسيده که من 700 سال بيشتر در اين دنيا عمر نمي کنم، فکر کردم عمر 700 ساله آنقدر کوتاه و زودگذر است که ارزش خانه اختيار کردن ندارد. به او گفتند پس چه مي گويي درباره مردمي که در آخرالزّمان مي آيند و متوسط عمرشان 60 سال است و مرتب خانه مي سازند و خراب مي کنند؟ گفت من اگر چنين عمري داشتم تمام آن را با يک سجده سر مي کردم...

موضوع مطلب : |:| امام سجاد (ع)

|لینک این مطلب در وبلاگ شما|

يـزيـد مـجـلـسـى ترتيب داده و اشراف شام را دعوت كرده بود، سپس دستور داد اُسراى اهل بيت را ـ كه با طناب و زنجير آنان را به هم بسته بودند ـ با وضعى توهين آميز وارد مجلس جشن يزيد كردند. حضار به آنها مى نگريستند امام سجاد (ع) روبروى يزيد قرار گرفت و چند شعر خواند كه بيزارى و نفرت او را از يزيد نشان مى دهد:
"انتظار نداشته باشيد كه شما به ما اهانت كنيد و ما احترامتان كنيم، يا شما دائماً ما را آزار دهيد و مـا دسـت از آزار شـمـا برداريم. خدا مى داند كه ما شما را دوست نداريم پس شما را از اين كه ما را دوست نداريد، سرزنش نمى كنيم."

آنگاه حـضـرت بـه منبر رفت نخست سپاس و ستايش خداى به جا آورد، آنگاه خطبه اى خواند كه قلبها را لرزاند و چشمها را گرياند. بخشى از بيانات آن حضرت اين است:

اى مـردم بـه مـا شـش چيز داده شده و با هفت چيز ديگر بر ساير مردم برترى يافته ايم: به ما علم و بـردبـارى و سـخـاوت و فـصـاحـت و شـجـاعت و محبت در قلوب مؤمنين را داده اند و سر آمد دگرانيم، زيرا محمد پيامبر (ص) برگزيده از ماست، صديق اين امت، على (ع) از ماست، جعفر طيار از ماست، حمزه شير خدا و رسول از ماست، فاطمه بتول، بانوى زنان عالم از ماست و دو سبط اين امت آقاى جوانان بهشتى از ما هستند. هركسى مرا مى شناسد، مى شناسد و هر كسى نمى شناسد حـسـب و نـسـبم را برايش مى گويم: من فرزند مكه و منايم، من فرزند زمزم و صفايم، من فرزند كـسـى هستم كه زكات را با رداى خويش حمل مى كرد، من پسر بهترين كسى هستم كه در جهان لباس پوشيد، من پسر بهترين كسى هستم كه با كفش يا پاى برهنه راه رفت، من پسر بهترين كسى هـسـتـم كـه طـواف كرد و سعى به جا آورد، من پسر بهترين كسى هستم كه حج گزارد و لبيك گفت، من پسر كسى هستم كه با براق به هوا برده شد، من پسر كسى هستم كه از مسجد الحرام به مـسـجـد اقـصـى بـرده شـد ـ مـنزه باد آن كه او را برد ـ، من پسر كسى هستم كه جبرئيل او را تا سـدرة الـمـنتهى برد، من پسر كسى هستم كه نزديك و نزديك تر شد تا به اندازه دو كمان يا كمتر فـاصـلـه داشت، من پسر كسى هستم كه امام جماعت فرشتگان آسمان شد، من پسر كسى هستم كـه خـداى بـزرگ بـه او وحى فرستاد، من پسر محمد مصطفايم، من پسر على مرتضايم، من پسر كـسـى هـستم كه در راه احياى لا اله الا اللّه مبارزه كرد، من پسر كسى هستم كه در ركاب رسول خدا با دو شمشير جنگيد، با دو نيزه نبرد كرد، دو بار هجرت كرد، دو بار بيعت كرد، به دو قبله نماز آورد، در بـدر و حـنـين جنگيد و يك لحظه كفر نورزيد، من پسر بهترين مؤمنين و وارث پيامبران كـوبـنده كافران، سيد و سالار مسلمانان و مجاهدين، زنيت عابدين، تاج سر گريه گنندگان (از خوف خدا) صبورترين مردم، برترين پيشوا از آل ياسين و از خاندان رسول پروردگار عالميانم.

موضوع مطلب : |:| امام سجاد (ع)

|لینک این مطلب در وبلاگ شما|

موضوع مطلب : |:| امام سجاد (ع)

|لینک این مطلب در وبلاگ شما|